Bewustworden van 'Verveling'

Foto: weer dezelfde stoel voor hetzelfde raam.. Wanneer ik s’ middags om een uur of twee thuis kom van mijn werk, heb ik nog een uurtje voordat de kinderen thuiskomen. Op dat moment voel ik een soort verveling in mij opkomen. Wat zal ik gaan doen? Natuurlijk liggen er altijd wel huishoudelijke klusjes, maar dat bedoel ik niet. Dit unheimische gevoel van verveling, wat is dat toch, waar staat dat voor?

Verveling is het gebied tussen Doen en Zijn; Je bent niks aan het doen, maar de rust van Zijn is er ook niet. Vaak is het de gewoonte om dit moment direct met Doen op te lossen. Wanneer ik dan wat ga Doen, voel ik het unheimische gevoel niet meer. Zo gauw er weer even rust komt, is het gevoel er ook weer….. En als je dit patroon maar blijft herhalen, raak je in deze fuik gevangen (Burn Out ligt op de loer).
Vandaag ben ik er eerst bij stil gaan staan en ik werd me er van bewust dat het iets te maken heeft met mijn arbeidsethos. Doen geeft mij het idee dat ik zinvol bezig ben! Maar wat is er nou zinvol aan doen? En is Doen eigenlijk wel zinvoller dan Zijn?

Ik besloot om vanuit deze vraagstelling eens de andere kant op te gaan. Om vanuit dit unheimische gevoel van verveling voor Zijn te kiezen. Door op de stoel voor het raam te gaan zitten en te kijken wat er te beleven valt. Als eerste sta ik even stil bij dit unheimische gevoel, dan kan ik mijn ademhaling gaan volgen, ik kan mijn lichaam voelen, ik zie vogels vliegen, ik kan de trein horen, ik zie de wind in de blaadjes en er gebeurt nog veel meer als ik blijf zitten.

Oriëntatie: ken jij dit onrustige gevoel, wat we verveling noemen? Probeer daar eens bewustzijn op te krijgen. En daar bedoel ik mee, kijk eens of je dit moment van verveling herkent en ga er even bij stil staan. (dit is eerst voldoende)

Stelling: wannneer ik echt kan ervaren dat ik niets beters (of niets slechters) te doen heb, dan op deze stoel te zitten, pas dan kan ik uit vrije wil en met vreugde mijn dingen weer gaan doen.

Bevestiging

Van een ander horen dat het goed en zinvol is wat ik doe. Mijn partner begrijpt er niets van, ik kan van honderd mensen horen dat ze mijn Columns graag lezen of dat ze een zinvolle sessie hebben gehad. Echter zodra er een kritische noot tegen over staat, ben ik alweer om ver geblazen. Kennen jullie dit? Ik schrijf het maar weer op, maar trots ben ik er natuurlijk niet op. Ik lijk wel een ‘onstilbare behoefte te hebben aan bevestiging' ging er door mij heen. Dit is natuurlijk uitvergroot en ik word me er van bewust dat ik dit gedrag van mij sterk afkeur. Gatver… wat ben ik afhankelijk van anderen, wat klinkt dit onvolwassen en wat getuigt dit van weinig zelfvertrouwen.

Hoe kan dat toch dat ik nog regelmatig de bevestiging van mijn doen en laten buiten mijzelf plaats. Dat anderen mij op een of andere manier moeten vertellen dat het goed is wat ik doe. Waarom kan ik dat (nog) niet vanuit mijzelf halen? Natuurlijk is dit uiteindelijk terug te voeren naar mijn kindertijd. In de kindertijd leer ik waar ik mijn vertrouwen kan vinden. Moet ik mij oriënteren op de buitenwereld of kan ik mij oriënteren op de wijsheid die in mij zelf zit.

Met deze Column breng ik dit thema in mijn bewustzijn en geef ik het bestaansrecht. Ik haal het als het ware uit de schaduw. Vandaag ga ik dit thema omarmen; het is mijn probleem en alleen ik kan het bewerken. .....zodat ik uiteindelijk weer een vrijer mens kan worden.

Orientatie: Hoe doe jij dat? Lukt het jou om op je eigen gouden standaard te vertrouwen of zoek je ook nog vaak de wijsheid en bevestiging buiten jezelf?

Iets geven zonder iets terug te verlangen

Ik sprak met mijn twin over de Column voor vrijdag en we kwamen op een gezamenlijk thema. Natuurlijk zijn we hier met elkaar mee bezig, want we zijn Met elkaar in ontwikkeling! Ook alweer zo’n onbegrijpelijk en wonderlijk proces. We staan als mensen niet los van elkaar, maar zijn via de geestelijke wereld sterk met elkaar verbonden.

M. gaf de stelling: Het is slechts van belang, om -vanuit een ik boodschap- mijn eigen ding te zeggen! Alleen maar mijn oprechte mening of perspectief aan de ander te geven. Ik hoef de ander niet te overtuigen, het is alleen maar mijn oprechte visie die ik in de wereld zet PUNT.

PUNT… juist deze punt is moeilijk, we gaan meestal voorbij deze punt en willen dat de ander ook in dit perspectief gelooft. Als ik een mailtje uitstuur, een Column schrijf of een opmerking plaats dan kan ik er een PUNT achter zetten. Wat de anderen er vervolgens mee doet, ligt niet meer in mijn invloedssfeer en is niet meer voor mij. Net als het water in de rivier, gaat het zijn eigen weg of net als de ballon die zijn eigen vlucht kiest, wannneer je hem loslaat.

Eigenlijk kun je dit terug brengen tot de houding: Iets aan de ander geven, zonder iets terug te verlangen. (geven is in deze context, het contact met de ander). Zou het niet heerlijk zijn wannneer je dit kunt?Als ik alleen mijn visie of ervaringen hoef te 'geven', zonder er iets mee te willen bereiken of een ander te willen manipuleren. Al je hier even bij stilstaat, kun je dan je vrijheid voelen?

en..... wannneer je vertrouwen in deze houding ontwikkelt, dan zul je ervaren dat de dingen precies gaan zoals ze moeten gaan. Gewoon uit zichzelf, zonder dat jij tegen de stroom van het leven inroeit.

Oriëntatie: hoe doe jij dat met geven? Verwacht je toch vaak iets terug? (zoals bevestiging, goedkeuring, een wederdienst etc) of lukt het om de ballon los te laten?
Wees zo eerlijk mogelijk tegen jezelf en veroordeel jezelf niet. Het gaat alleen om bewustwording. Alleen vanuit bewustwording en acceptatie kan je vanuit vrijheid de dingen anders gaan doen.

Onbewuste zaken bewust maken!

foto: www.jongeriusbakker.nl
Bij voorkeur probeer ik de column rond koffietijd af te hebben. Maar goed, dit lukt niet altijd. Met de column begin ik mijn dag. Zoals jullie wel begrijpen zullen, schrijf ik deze column voor de lezers, maar ook voor mijzelf. Deze column vormt de rode draad voor mijn dag. Dit gedachtegoed draag ik de hele dag bij me. En op het moment dat ik de column geschreven heb, is dat wat in mijn hoof d nog onbewust sluimert, bewust gemaakt. Ik heb als het ware weer een steen voor mijn nieuwe huis gelegd. Deze steen is weer nodig om er een volgende op te leggen.

In 2004 schreef ik een gedicht waarin de volgende regels staan:

Nu ben ik weer aan het bouwen
van onderen af aan
ja elke steen
moet door mijn eigen handen gaan.

Het bouwen van mijn nieuwe huis
moet grondig gaan
en zeker niet te vlug
ik ben op de weg terug.

Mijn gedichten pluk ik uit de lucht en langzamerhand worden deze gedichten waar. Na een jaar of twee/drie komen de strofes uit een gedicht spontaan in mijn hoofd. (net als een liedje dat je niet uit je hoofd kunt zetten) Het lijkt alsof de gedichten mijn toekomst voorspellen. Een wonderlijk fenomeen, waar ik mijn hoofd niet over ga breken. (als jij je openstelt, kan zoiets ook bij jou gebeuren).

Het bouwen van een nieuw huis staat symbool voor het proces van bewustwording. Bij mij zal dit proces dus steen voor steen gaan. Waarbij ik elke steen zelf heb te leggen. Bij Eckhart Tolle (de schrijver van "de kracht van het nu") liep het bijvoorbeeld heel anders. Hij werd na een zeer diepe depressie op de rand van zelfmoord "verlicht" wakker. Hij zag de werkelijkheid zoals die was en zijn leven was op slag veranderd. Zo heeft iedereen zijn eigen proces.

Oriëntatie: ga eens bij jezelf na wat jouw manier is om bewust te worden. Hoe doe je het nu ? Hoe zou je het willen?

Mijn paradijs

Toen we een jaartje in Amerika woonden, had ik vanwege mijn ‘Sabattical’ alle tijd om mij in het Boedhisme te verdiepen en veel te mediteren. We woonden dichtbij een immens kerkhof. Je zou het eerder een heel groot park met grafmonumenten kunnen noemen. (de familie Heinz van de Ketchup heeft er bijvoorbeeld een mausoleum staan) Als de kinderen op de creche waren, dan ging ik daar vaak wandelen. Ik vulde mijn thermoskan met koffie, deed wat lekkers in mijn tas, nam mijn schrift mee en had de hele dag voor mezelf. En nu ik er aan terugdenk, krijg ik tranen in mijn ogen van de heimwee naar deze - voor mij- mystieke plek. Alle jaargetijden heb ik op dit kerkhof meegemaakt. Er waren de vogels, een oorverdovende stilte, de doodstille graven, de Mausoleums met prachtige beelden, de ontroerende teksten op de grafstenen, de eekhoorns en zelfs reeën die er stonden te grazen. Misschien heb ik op die plek wel mijn mooiste momenten beleefd. ‘Mijn paradijs’, Eén van mijn favoriete, gedichten heb ik hier gemaakt. Als je eens mee wilt gaan naar deze plek (ergens ook jouw 'plek') ga dan eerst naar je ademhaling, klik op het gedicht (de column hier onder) en lees het langzaam -bij voorkeur hardop- een paar keer door.
Een fijne dag lieve mensen!

Mijn Paradijs (Klik op gedicht)

Het gebied tussen waken en slapen

http://www.pdgerritsma.com/overlijden.htm

Het gebied tussen waken en slapen, wat is dat voor een gebied? Ken jij het? Gisteren in de Mindfulness cursus kwam dit gebied een paar keer naar voren. Omdat ik nu gebied opschrijf, zou ik hier een landschap kunnen omschrijven. Misschien wel een donkere nacht met een helder verlichte sterren hemel. Wanneer ik de ervaring omschrijf, dan ervaar ik een plek, waar ik ver weg ben van het gedoe. Een plek waar mijn bewustzijn helder en puur is en waar mijn lichaam in rust en vrede verkeert.

Dit is een ervaring die je kunt hebben tijdens een Mindfulness oefening. Door het te omschrijven of te tekenen, kun je deze in je bewustzijn brengen.

Door het beeld van de sterrenhemel, word ik me er van bewust, dat ook die sterrenhemel enkel een projectie is van mijn binnenwereld.

Orientatie: Ga vanavond, wanneer je in je bed ligt, eens op onderzoek uit. Probeer, op het moment dat je bijna in slaap valt, er bij te blijven! (dat zal niet gemakkelijk zijn, maar oefening baart kunst). Het gaat dan om alles wat jij op dat moment ziet en ervaart. Er is niet iets wat je zou moeten zien, maar gewoon om dat wat er is. Gebruik je open mind, die zonder enige verwachting is.

Problemen in 'eigen huis' bewerken

Het was erg leuk bij Giselle!

We hadden de laatste kaartjes en zaten op het tweede balkon. O. is natuurlijk klein en hij zat wat voorover gebogen, met zijn armen op de balkonleuning. Op een bepaald moment zegt een jonge vrouw naast mij geërgerd: ‘mevrouw, ik zie niks daar links op het podium, zijn hoofd zit er steeds voor, kunt u daar wat aan doe? ‘Ja, als je van deze plek dat stukje van het podium wilt zien, dan moet je gewoon wat voorover buigen’ dacht ik nog. Maar ik reageer, zoals zo vaak, introvert en subassertief: ik pak O. op schoot en ben boos, zonder dat tegen haar te zeggen.

Op zo'n moment gaan er allerlei gedachten door mijn hoofd: "wat een egoïst, ze denkt alleen maar aan zichzelf", "Voor de stoel van O. heb ik ook gewoon een kaartje gekocht en hij heeft er ook recht op om de voorstelling te kunnen zien", "trut, pas je ook een beetje aan de omstandigheden aan en buig zo nu en dan ook wat naar voren”.

In plaats van helemaal mee te gaan met deze negatieve projecties en heel boos op haar te worden (dus mijn uitje te verprutsen), kan ik mijn bewustzijn inzetten. Dat doe ik door gewoon te kijken wat ik nu aan het doen ben. De eerste stap is altijd bewustwording. Daarom ga ik eerst de stemmetjes en emoties die er in mijn hoofd opkomen bestaansrecht geven: door ze op te merken. Door er naar te kijken en afstand te creëren ontstaat de object –subject relatie en stap ik als het ware uit het probleem!
Toen ik ging kijken waar de boosheid vandaan kwam, merkte ik dat mijn thema van bestaansrecht weer getriggert werd door haar opmerking.
Vervolgens ging ik proberen haar te begrijpen: "ze is nog jong en heeft (nog) geen kinderen", "zij denkt recht te hebben op een ongestoorde voorstelling", "ze had zich misschien erg verheugd op deze middag en deze verstoring is heel vervelend voor haar", "toen ik zo oud was als zij, dacht ik er waarschijnlijk precies zo over".

Door mijn eigen stemmetjes te observeren, te leren kennen en te begrijpen, wordt het mij duidelijk dat dit akkefietje eigenlijk niets met haar te maken heeft. Het triggert mij, omdat het te maken heeft met een thema van mij. En dat betekent dus, dat ik haar er buiten kan laten en dat ik de oplossing van het probleem intern kan afhandelen.

In relatie tot haar hoef ik dus geen gelijk te hebben en hoef ik haar niet ‘de waarheid’ te zeggen. Ik hoef me alleen bezig te houden met mijn eigen thema’s . Wat een opluchting! De boosheid verdween, ik vergat haar aanwezigheid en heb een heerlijke middag gehad!

Donker

Het is ‘donker’ dit weekend, ik ben de hele tijd in de weer en neem geen tijd om te Stoppen en te Kijken. Gistermiddag mijn broer geholpen in zijn theehuis, heerlijk even met mijn handen werken. Direct daarna naar de FC, waar PSV in de laatste minuut een doelpunt maakt, maar dat terzijde. En zodirect ga ik met mijn jongste zoon naar het ballet Giselle in het muziektheater in Amsterdam. Ik verheug me er enorm op. Klassieke balletten zijn zo leuk en inspirerend.

Door al deze activiteiten, is er even geen tijd voor bezinning, het is donker en de wereld ziet er dualistisch uit. En… het is goed! We kunnen niet altijd in de non-dualistische wereld verblijven. De Zen meester Genpo Roshi zei: “maak geen verschil tussen beide werelden, ze zijn er allebei en het gaat er om dat je vrijelijk kunt switchen tussen de verschillende perspectieven. Dus…. Dit weekend even niet en morgen komt het wel weer!

Spontaniteit en Naiviteit

Nee, het was te slecht weer gisteren om naar Emmen te gaan. Het begon hard te sneeuwen en ondanks veel protest heb ik het dierentuin feestje afgeblazen. Altijd moeilijk om dan voor de verstandigste optie te kiezen. Omdat het buurmeisje mee ging, moest ik het slechte nieuws daar ook overbrengen. Ze hadden bezoek en deze man zei heel spontaan: ‘Heel verstandig ‘ Ik bedankte hem voor zijn steun in deze 'moeilijke' beslissing!

Spontane opmerkingen, zijn dingen die spontaan in je opkomen en die je er uit hebt voordat je er erg in hebt. Introverte mensen hebben de neiging om alle spontaniteit te corrigeren door allerlei opvattingen. ‘Dat hoor ik niet te zeggen, waar bemoei ik me mee, ik wil haar niet kwetsen, ik wil niet onaardig zijn, dat is haar zaak etc’. Maar juist die spontane opmerkingen zijn belangrijk. We houden ons vaak in, we praten wat mee om de goede vrede bewaren en we onthouden de ander de boodschap die hij nodig heeft om weer te kunnen groeien. Het voorbeeld uit de inleiding, is een voorbeeld van een steunende opmerking. Soms is de spontane boodschap van de ander confronterend. Maar juist dat zet je aan het denken, waardoor je kunt groeien.

De menesn om ons heen zijn mijn spiegels zodat ik mijzelf kan leren kennen. De correctie door onze opvattingen geeft een vertroebeld beeld. Spontane opmerkingen geven een zuivere spiegeling.

Stelling: Geef je spontaniteit en Naiviteit meer ruimte en corrigeer niet teveel vanuit je opvattingen!

Mijn Partner

Waarom word je verliefd?Mijn opleider zei altijd ‘verliefdheid is een projectie. Dat vond ik natuurlijk een idiote opmerking in het begin.(net zoals jullie dat misschien nu ook vinden) En nu, vier jaar later, begin ik het te begrijpen. Ik word verliefd op (latent aanwezige) eigenschappen van mijzelf die ik op mijn partner projecteer. Hoe je relatie ook is, je hebt hem/haar niet voor niks uitgekozen!

De periode van verliefdheid is fantastisch, maar daarna begint de echte klus. Via je partner kun je jouw projecties leren kennen en bewerken. Jouw partner koos je omdat hij(zij) jou bewustzijn kan geven. Precies dat wat jij nodig hebt, geeft hij (zij) jou! En dat gebeurt onbewust en meestal op de confronterende manier. Hij (zij) triggert jou precies op jouw pijnlijke punten, maar dit zijn precies jouw leerpunten. Door dit te bewerken en dat betekent er bewustzijn op te krijgen, het te leren kennen en te accepteren, kun je groeien en weer vrij worden van deze neurose of projectie.

Op deze manier heb je misschien nog nooit naar je partner gekeken. Hij/ Zij geeft mij wat ik nodig heb, hoe moeilijk dat ook is. Door hem of haar kan ik een vrijer mens worden. ( Wat regelt de natuur dit toch prachtig).

Hij kan je bv. leren dat je onvoorwaardelijk bestaansrecht hebt, alleen door er te Zijn. Zij kan je bv. leren dat je goed bent zoals je bent. Hij kan je bv. leren dat je voor jezelf op moet komen en dat betekent soms dat je weg moet gaan. Zij kan je bv. leren wat gevoeliger te worden en wat minder stoer en onverschillig te zijn. Hij kan je bv. leren wat meer mannelijke eigenschappen te integreren en niet zo overgevoelig te zijn etc...

Waarom koos ik mijn partner? Ook weer voornamelijk onbewust en op basis van een beeld. Hij stond daar en was een jaar of 20. Altijd had hij zijn Meindls bergschoenen aan en daarmee stond hij stevig op de grond. Deze jongen die trok zijn eigen plan en precies daar viel ik op.
En samen met hem zat ik in het bestuur van de studentenvereniging en wat werd ik onzeker van dit zwaargewicht. Al mijn neuroses werden door zijn optreden uitvergroot, hij gooide mij in het diepe en soms haatte ik hem. Ik weet het nog goed, als Vice-voorzitter was het o.a. mijn klus om de vergadering van de Disputen te leiden. De plek waar de grootbekken van de vereniging zich verzamelden. En voor ik het hol van de leeuw inging gaf hij mij een ding mee: ‘Marleen, laat je niet van de wijs brengen, maar trek je eigen plan’. Dank dank dank… wat heb ik veel van je geleerd en nog steeds!

Orientatie: Ga eens rustig zitten en kijk eens naar die man of vrouw van je. Wat bewonder je in hem of haar en wat keur je af? precies deze dingen zijn voor jou! verheug je, dat wat je bewondert, is latent bij jou aanwezig. Dat wat je afkeurt, heb jij ook, maar zet je (nog) in de schaduw.

Zo.... de Column is klaar en nu gaan we naar de dierentuin!

Binnen halen

Tekening marleen ©

Dichterbij halen, schaduw binnenhalen, stemmen binnenhalen. Steeds vaker denk ik dat het uiteindelijk gaat om het binnen halen van alles wat ik buiten mijzelf geprojecteerd heb. Zou het wellicht slechts de bedoeling zijn dat ik de dingen buiten mijzelf kan begrijpen i.p.v. af te keuren, af te kraken of er boos of geïrriteerd over te raken? Het bovenstaande proces-beeld van drie mannen (waaronder 2 mannetjes) en ikzelf verscheen op mijn netvlies.

Via beelden bewustzijn verkrijgen

Vandaag kreeg ik de uitnodiging voor de landschaps-meditatie van 2009 en ik moest denken aan mijn boot van vorig jaar.







Tjdens de landschapsmeditatie in de bergen van Portugal, liep ik op een dag langs het meer. We lopen in zo’n week uren alleen door de bergen en langs de oever van dat meer vond ik een lege Colafles. Ik pakte hem op, sneed hem door midden en maakte er een boot van. En in die boot, stopte ik een groene teenslipper, een oude sok, een witte steen, een roze heideplantje, een paar dennenappels en wat stokjes. Toen het ‘s avonds mijn beurt was bij de nabespreking, zette ik de boot op tafel en zei: 'dit is mijn boot en iedereen mag met me mee; ongeacht het aantal passagiers gooi ik de trossen los en ga op reis'

Na het inzicht duurt het ongeveer 1 jaar voor de daadwerkelijke verandering zich in de stoffelijke wereld manifesteert. Leerde ik van mijn opleider. Deze boot staat symbool voor een nieuwe houding. Ik ga op reis betekent: ' ik werk aan mijn bewustwording en jullie mogen met me mee'. Mijn passagiers, dat zijn mijn familie, mijn vrienden, de lezers van mijn Column, de deelnemers aan mijn cursussen, de cliënten van mijn praktijk etc.

Beelden komen vanuit het onderbewuste. Door ze op een of andere manier vorm te geven zet ik ze in de stoffelijke wereld en kunnen ze werkelijkheid worden. Het is waar ik heb bijna een jaar de tijd nodig gehad om mij deze nieuwe houding eigen te maken en deze te laten manifesteren.

Experiment: Trek je terug en maak je hoofd leeg. (bv via meditatie of body scan) en ga eens dromen over wat jij ten diepste wilt. Neem de beelden die opkomen serieus en geef ze vorm, ze hebben een veel diepere betekenis dan je denkt.

Voorjaarsschoonmaak

foto: http://www.enthousiasmeren.nl/ De voorjaarsvakantie is een mooie gelegenheid om mijn huis te gaan poetsen. We doen het gedoseerd en samen met de kinderen heb ik een lijstje gemaakt waarin we elke dag een kamer gaan poetsen. Mijn huis is een spiegel van mijzelf (zie Column van gisteren) en als ik mijn huis schoonmaak, ben ik eigenlijk 'mijn zelf' aan het schoonmaken. ‘Je bent je situatie’ , zei mijn opleider altijd. Mijn huis verbouwen, mijn huis schoonmaken, mijn huis reorganiseren, het zijn allemaal symbolische activiteiten! Deze denkwijze hoort bij de transpersoonlijke denkwijze.

Door er een ervaring van te maken, kan ik weer wat van mijzelf leren ( to study the self). Wat kom ik allemaal tegen bij dit proces. Ik haal alles van zijn plaats en verwijder het stof en we richten de kamers opnieuw in. We gooien dingen weg en we geven wat overbodig speelgoed en kleertjes aan anderen. Wat ik merk is dat ik geïrriteerd raak van de rotzooi en de overdaad aan spullen. Mijn kids willen alles bewaren en ik wil graag weggooien. Dit levert continue strijd op. Maar ook ik vind het lastig om dingen weg te doen. Kleren van de kids die nog net passen laat ik nog even liggen, sokken die bijna te klein zijn blijven nog in de la, speelgoed waar ze nauwelijks mee spelen, laat nog maar even… want je weet maar nooit.

Je weet maar nooit…… Nu ik het opschrijf word ik me er van bewust dat deze uitdrukking van weinig vertrouwen getuigt. Zit er eigenlijk geen angst in? Is verzamelen en vast houden eigenlijk geen teken van wantrouwen? Als ik (meer) vertrouwen zou hebben, dan zou ik het ruimhartig weg kunnen doen, met het vertrouwen dat ik t.z.t. precies dat krijg wat ik nodig heb.

Misschien is het proces van loslaten wel de grootste uitdaging van de mens (to forget de Self). Dit proces van loslaten begint bij de geboorte, wanneer de navelstreng wordt doorgeknipt en het proces eindigt met de dood, waar we uiteindelijk afscheid nemen van ons lichaam.

de voorjaarsschoonmaak heeft bij mij iets te maken met de thema’s loslaten, vertrouwen en angst. Maar voor eenieder is dit anders! Kom jij ook iets tegen bij het opruimen van je huis? Doe dan de onderstaande oriëntatie want je kunt weer een stukje vrijer worden door het Self te bestuderen! (To Study the Self, Column 11).

Ik zat nog te twijfelen over deze Column, maar toen ik vannacht droomde dat ik teveel spullen had om de trein in te stappen en de trein voor mijn ogen wegreed, begreep ik dat dit echt de Column van vandaag moest zijn.

Oriëntatie: Hoe heb jij dat met opruimen?

Niet te veel passieve schermen voor de kids

Mijn kinderen raken een beetje geobsedeerd door de schermen; favoriet is de Nintendo, dan volgen de Computer, de Iphone en op de laatste plaats de TV. Ik probeer dit aan banden te leggen en door de week mag dit maximaal een uur per dag. In de vakantie ben ik wat flexibeler, maar nooit meer dan 3 uur!. Het blijft een uitdaging om de kinderen ook zelf creatief en actief bezig te laten zijn. 'Kom jongens, we doen de tv uit en dan gaan we lekker tekenen' zei ik vanavond na Studio Sport.

Quess what! Dan tekenen we toch gewoon de Iphone (Olivier) en de Nintendo (Stijn) . zucht !!!